از همان روزی که دست حضرت قابیل
گشت آلوده به خون حضرت هابیل
آدمیت مرد!
از همان روزی که فرزندان آدم،
زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید،
آدمیت مرد!
گرچه آدم زنده بود.
از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند،
از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند،
آدمیت مرده بود!
بعد دنیا هی پر از آدم شد و این آسیاب...گشت و گشت،
قرن ها از مرگ آدم هم گذشت...
ای دریغ...آدمیت برنگشت!!!
قرن ما،روزگار مرگ انسانیت است،
سینه دنیا ز خوبیها تهیست،
صحبت از مردانگی،پاکی،مروت..ابلهیست!
من که از پژمردن یک گل،از نگاه ساکت یک کودک بیمار،از فغان یک قناری در قفس،از غم یک مرد در
زنجیر-حتی قاتلی بر دار-
اشک در چشمان و بغضم در گلوست،
مرگ او را از کجا باور کنم!؟!
صحبت از پژمردن یک برگ نیست،
وای...جنگل را بیابان می کنند!
هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا،
آنچه این نامردمان با جان انسان می کنند!
صحبت از پژمردن یک برگ نیست،
صحبت از مرگ محبت،
مرگ عشق،
گفتگو از مرگ انسانیت است!!!
با کمی تلخیص از "فریدون مشیری"
